meow blog

I’ve leaned my leassons..never again…from the moment you turn your back on me..i just respect your desicion, i never i ask why, i just smile and continue loving what you left in me.. as tym goes by..i treasure all the things that make us like this..never find the right word to say..but then, still u hurt me ..again..and just leave a big scar that perfectly give me reason that i should never look back walking litle by litle apart from you..and now..this time, its the end of everything..

i want you to grow,,realize that you are not a child anymore…you know what is right from wrong,. to respect your self, aslo the people around you.. its not always you have someone on your side who will help you all the times..its not the same thing anymore you have ur own life and i got mine. dont wait for the day all who cares and love you, leave you because of your attitude its not money, its dignity and respect..

sa buhay ng isang tao hindi nagtatapos ang pagsasama ng isang salitang paalam,  sa mga kwentung walang katapusan at sa pinagsamahang hindi malilimutan…dahil sisikat at sisikat ang araw ng panibagong istoryang tatak sa puso ng bawat isa,,sa tuwing darating ang oras ng paghihiwalayan,,nalulungkot ako dahil isa na namang pag-ibig at pagkakaibigan ang paglalayuin ng tadhana.. pero sa lahat ng bagay na iyon isa lng ang nasasabi ko hanggat nanjan sila sa tabi mo bigyan mo sila ng importansya at pagmamahal…..para sa muling paghihiwalay ng inyong mga landas  my naiwan kang bagay nahahawakan nila sa panahong kailangan nila ng kalinga ng iba..at gayundin sila….na sa  bawat pagdapa may ngiti pa ring babakas sa bawat labi na di na kayang ibalik ng isang masyang nakaraan..

pinagatagpo tyo ng pagkaka-taon, sa una ay walang pansinan dahil sa pareho tayong walang alam kung ano nga ba ang kahihinatnan, dahil wala tyong paki-alam, dahil may sari-sarili tayong mundong ginagalawan.pero sadyang mapag-biro at mapag-laro ang pagkakataon,na pagsalubungin ang ating mga landas na di alam kung saan magtatapos at matutuldukan,,hanggang sa may naramdamn ang puso ko, na kahit anong mangyari ay aking pinipigilan. dahil merong mga katanungan sa aking isip at puso na di masagot ng simpling oo at hindi lamang. may mga nagsasabi n kaylagan ko daw subukan upang akoy may kalagyan, upang ang aking mga katanungan ay masagot at akoy mayron ng panigan kung sa nararamdaman kung walang kasiguraduhan o sa masakit na katotohanan..natatakot kse ako na muling mabigo , dahil alam ko na sa una na may mahal na syang iba at ayokong maging dahilan ng pagkasira nila, pero bakit heto pa rin ako, nagsususlat na aking saloobin,,sisihin ko ba ang mga taong nagbibigay ng lakas ng loob sa akin upang akoy tumuloy sa laban na wala naman kasiguraduhan kung ako’y may laban, pumunta sa laban na ang tanging armas lamang ay lakas ng loob at paniniwala na may pag-asa na isang araw na ako naman ang kanyang pahalagahan. meron pa ring mga bagay na di kayang sabihin ng bibig, mangyari sa isang iglap, at lalo sa lahat mahirap maging lubos na buo ang mga bagay na pinanghahawakan mo lalo na’t hindi siya syo,,kaya nga hanggat maari ay ayokong ituloy ang nasasaloob ko dahil natatakot ako na baka isang araw mawala na naman ang isang bagay na nagbibigay ng ngiti sa aking mga labi, na patuloy nagbibigay ng lakas sa bawat pagdapa sa landas na aking tinutungo, kulay sa bawat bagay na aking nakikita, at saya na sa tuwing akoy nawawalan na ng pag-asa…malalanman mo rin siguro ito kapag tapos na…….na minsan sa simpling pagsasama ay akoy iyong napasaya..na minsan mutik na pala kitang minahal…